Historie
Geschiedenis
Al vanaf 1920 bij de annexatie van de vijf omliggende dorpen tot Groot-Eindhoven bestaan er plannen om een historisch museum in Eindhoven op te richten. Eerst op 1 juni 1932 kan Museum Kempenland werkelijk gesticht worden, wanneer het voormalig stadhuis aan de Rechtestraat daarvoor beschikbaar komt. Tastbare herinneringen aan het verleden worden verzameld en geëxposeerd. In de Tweede Wereldoorlog is het museum bescheiden aanwezig in een zaal van het nieuw geopende Stedelijk Van Abbemuseum en zijn veel museumobjecten verspreid over de stad opgeslagen. In 1954 vindt het museum eindelijk onderdak in het Waaggebouw aan de Paradijslaan en in 1971 wordt het ruimer gehuisvest op de bovenverdiepingen van het voormalig kantongerecht aan het Stratumseind . Inmiddels is een directeur-conservator fulltime aangetrokken en Museum Kempenland verwerft zich meer en meer een plaats in stad en regio.
Gebouw
In 1984 vindt Museum Kempenland onderdak in de voormalige Sint-Antonius-van-Paduakerk, die in de volksmond bekend staat als Steentjeskerk. Het kerkgebouw is in 1917-1919 als basilica gebouwd naar ontwerp van de Maastrichtse architect Hubert van Groenendael (1868-1942). Door het teruglopend kerkbezoek wordt de kerk als een van de eerste in 1971 voor de eredienst gesloten en raakt snel in verval. Dankzij plaatsing op de gemeentelijke monumentenlijst in 1977 blijft het gebouw voor sloop behoed en na algeheel hersteld en aangepast te zijn krijgt het in 1983 de herbestemming als museum. Het italianiserend exterieur en het gebruik van Limburgse natuursteen (Kunraderbreukkalksteen) is karakteristiek genoeg om het complex in 2001 tot rijksmonument aan te wijzen. De deels nog aanwezige glas-in-loodramen uit het Roermondse glazeniersatelier van Max Weiss zijn voor de sfeer van het interieur bepalend.
Al vanaf 1920 bij de annexatie van de vijf omliggende dorpen tot Groot-Eindhoven bestaan er plannen om een historisch museum in Eindhoven op te richten. Eerst op 1 juni 1932 kan Museum Kempenland werkelijk gesticht worden, wanneer het voormalig stadhuis aan de Rechtestraat daarvoor beschikbaar komt. Tastbare herinneringen aan het verleden worden verzameld en geëxposeerd. In de Tweede Wereldoorlog is het museum bescheiden aanwezig in een zaal van het nieuw geopende Stedelijk Van Abbemuseum en zijn veel museumobjecten verspreid over de stad opgeslagen. In 1954 vindt het museum eindelijk onderdak in het Waaggebouw aan de Paradijslaan en in 1971 wordt het ruimer gehuisvest op de bovenverdiepingen van het voormalig kantongerecht aan het Stratumseind . Inmiddels is een directeur-conservator fulltime aangetrokken en Museum Kempenland verwerft zich meer en meer een plaats in stad en regio.
Gebouw
In 1984 vindt Museum Kempenland onderdak in de voormalige Sint-Antonius-van-Paduakerk, die in de volksmond bekend staat als Steentjeskerk. Het kerkgebouw is in 1917-1919 als basilica gebouwd naar ontwerp van de Maastrichtse architect Hubert van Groenendael (1868-1942). Door het teruglopend kerkbezoek wordt de kerk als een van de eerste in 1971 voor de eredienst gesloten en raakt snel in verval. Dankzij plaatsing op de gemeentelijke monumentenlijst in 1977 blijft het gebouw voor sloop behoed en na algeheel hersteld en aangepast te zijn krijgt het in 1983 de herbestemming als museum. Het italianiserend exterieur en het gebruik van Limburgse natuursteen (Kunraderbreukkalksteen) is karakteristiek genoeg om het complex in 2001 tot rijksmonument aan te wijzen. De deels nog aanwezige glas-in-loodramen uit het Roermondse glazeniersatelier van Max Weiss zijn voor de sfeer van het interieur bepalend.